آخه چرا ...

هادی پاکزاد خیلی حیف بود ...

حداقل امیدوارم الان جای بهتری باشه و به آرامشی که می خواست رسیده باشه ...

حرفای نگفته اینقدر زیادن نمی دونم از کجا باید شروع کنم ؟ از اونجایی که فکر کردم دیگه مادر قراره بشم و بعدم فهمیدم که بچم یک کیست بیشتر نیست ؟ یا از دردای شبانم و افسردگی نامروت ...

ترجیحا مثل همه ی حرفای دیگه باید دفنشون کرد ...

کلمه ها واسم پوچ و خالی شدن . معنایی ندارن واسم . هیچی دیگه نمی تونه تهی بودن درونم رو بیان کنه . کاش راهی بود ... مشکلات راحتم نمی ذارن حتی برای لحظه ای ... تفریحم تماشا کردن سریال های توی هارد بدبختمه ... دوست ندارم حرف بزنم با هیچ کس ... تمایلی برای بیرون رفتن از خونه ندارم و می خوام که فقط تنها باشم ... اونقدر تنها که شاید روانم کمی استراحت کنه ...

می دونم آخر تظاهر بیش از حد کار دستم میده ...

می دونم ...

بعد یک مدت تعریف و جایگاه خیلی چیزها برایت رنگ می بازند و از آن زمان به بعد فقط از سر اجبار بهشان بها می دهی ... چراییش مهم است ولی راه حلی برایش وجود ندارد یا حداقلش من نمی دانم که چیست ... متوجه افرادی هستم که فکر می کنند دارند به نفع خانوادهایشان عمل می کنند درحالی که اعمالشان دقیقا عکسش رو نشان می دهد . حالا مهم نیست که از عمد هست یا خیر ولی به هر حال دیر یا زود با گندهایشان فاتحه ی خانوادشان را می خوانند ... کاش کمی فرای زندگی و دنیای درون خودمان دست به عمل بزنیم . سعی کنیم که فقط به منافع خودمان فکر نکنیم . انسان دوست باشیم و به مشکلات دیگران مثل مشکلات خ

دیشب فهمیدم که مجاز شدم واسه انتخاب رشته ! تعجبم بیشتر از این بود که من واقعا فقط برای فان کنکور دادم و هیچ فکر نمی کردم که مجاز بشم ، چون اصلا درس نخونده بودم !!! فقط از اطلاعات عمومیم در زبان انگلیسی و قسمت خلاقیت نمایشی و ادبیات فارسی استفاده کردم . می تونم بگم که واقعا خوش حال شدم و به خودم امیدوار . حالا دیگه می دونم اگر بخوام و بخونم صددرصد رتبه یک رو هم می تونم بگیرم ...

حس خوشحالیشو هیچ وقت یادم نمیره ...

شکر .

It's so Damn hard to find a friend which actually you like or love , but after a while you can't recongize her anymore and she's not the same girl when you met her . so ,today I Find Out that I have no friend ! It's really hurts me but what can I do about it ? maybe It's my fault, I move to another city & she couldn't handle it. Its my destiny to be Alone in my hole Life once Again

کاش یاد بگیرم واسه آدمایی که لیاقت ندارند دل نسوزونم و خودم و وجودو اعصابم رو خرد و خاکشیر نکنم . کاش بگیرم که هر آدمی ارزش نجات دادن نداره . کاش یادبگیرم که سرم به مشکلات خودم گرم باشه که الکی احساس مسئولیت نکنم واسه بقیه ... کاش یاد بگیرم که اگر اطرافیانم می خواد به زندگی هاشون روزانه گـــُــه بزنن من نباید دخالتی در کارشون بکنم اونا نیازی به راهنمایی من و دلسوزی من ندارند ! کاش یکی به من یاد بده که نیازی نیست من غصه ی همه فامیل و خانواده رو به دوش بکشم ... کاش یکی بهم بفهمونه که تقصیر من نیست که اونا نمی دونن زندگی خیلی مزخرف تر از اینه همدیگرو آزار بدیم .

رسیدم به دویست !

جالبه ... نمیدونم اینجا به 400 می رسه یا نه ولی اینو می دونم که هنوز خیلی چیزا مونده که ثبت اینجا بشه و فقط صبر من رو می طلبه . کلی شکست و کلی درد تو راهه ... اینو حس می کنم ...

امیدوارم که یه روزی هم بیاد که با جرات بتونم بیام اینجا و بگم که من خوشبختم ...

این تابستون مزخرف هم داره تموم میشه ... نمی دونم که پاییزش چی قراره بشه ولی امیدوارم که اتفاق های خوبه برام بیوفته ... دلم شادی می خواد ... یه دوست خوب ... یه تفریح و یه سفر ...

میشه یعنی ؟

...